10 żółta
- Przewodnik
- ks. Artur Winiarek MSF
- Zastępca
- brat Dawid Jesiotr MSF
- Facebook
- Pielgrzymka Świderska MSF
- Noclegi
- Czaplinek – Rożce – Żelazna – Radzice Duże – Stawowice – Józefów – Niedośpielin – Przyrów – Krasice
Grupa Świętej Rodziny to wyjątkowa wspólnota pielgrzymkowa, w której naprawdę można poczuć atmosferę domu, bliskości i rodzinnego ciepła. Jak sama nazwa wskazuje – pielgrzymują tu całe rodziny. Razem idą dzieci, młodzież, rodzice, dziadkowie i seniorzy. Każdy ma swoje miejsce, każdy jest ważny i każdy może odnaleźć na tej drodze coś pięknego dla siebie.
Historia grup prowadzonych przez Misjonarzy Świętej Rodziny sięga czasów pielgrzymowania z grupą 10 biało-czerwoną Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki. W 1981 r. z tej wspólnoty wyłoniła się grupa Rodzina Rodzin Misjonarzy Świętej Rodziny – 10 żółta. Jej inicjatorem i pierwszym przewodnikiem był ks. Jan Czekała MSF. Od 2023 roku patronem grupy jest Święta Rodzina – Jezus, Maryja i Józef, którzy uczą nas miłości, jedności i codziennego zawierzania Bogu.
Od 1993 roku pielgrzymi wychodzą z Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze, by już 5 sierpnia wyruszyć w drogę ku Jasnej Górze. To pielgrzymowanie ma wyjątkowo rodzinny charakter – obok osób starszych i dorosłych bardzo liczną grupę stanowią dzieci, które swoją radością i prostotą nadają pielgrzymce niepowtarzalny klimat.
Szczególne miejsce w grupie zajmuje „Klub Misiaczka” – program przygotowany specjalnie dla najmłodszych pielgrzymów. Dzieci aktywnie uczestniczą w pielgrzymce: modlą się do mikrofonu, śpiewają, uczą się wspólnej modlitwy i pomagają tworzyć atmosferę radości. Na postojach organizowane są dla nich wspólne zabawy i animacje, dzięki którym nawet najmłodsi mogą przeżywać pielgrzymkę jako piękną przygodę z Bogiem i drugim człowiekiem.
Grupa Świętej Rodziny jest bardzo rozśpiewana i rozmodlona. Każdego dnia centralnym punktem jest Eucharystia. Wspólnie odmawiamy różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia, nowennę, modlimy się Liturgią Godzin i słuchamy konferencji pomagających głębiej przeżyć czas rekolekcji w drodze. Każdego wieczoru o godz. 21.00 duchowo łączymy się z Jasną Górą podczas Apelu Jasnogórskiego.
W grupie pielgrzymują także misjonarze pracujący na co dzień m.in. w Papui-Nowej Gwinei, na Madagaskarze, Kubie czy Białorusi. Ich świadectwa misyjnej posługi poruszają serca i przypominają, że Kościół jest żywą wspólnotą obejmującą cały świat.
W pielgrzymowaniu pomaga także świetnie zgrany zespół muzyczny, który dodaje sił podczas drogi i prowadzi wspólny śpiew. Pielgrzymi mogą liczyć również na bardzo dobre zaplecze organizacyjne: własną kuchnię, profesjonalną służbę medyczną tworzoną przez lekarzy i pielęgniarki oraz doskonale przygotowaną służbę porządkową dbającą o bezpieczeństwo całej wspólnoty. Obecnie w grupie pielgrzymuje około 300 osób.
Grupa Świętej Rodziny tworzy jedną wielką rodzinę razem z Grupą św. Teresy od Dzieciątka Jezus (10 biało-żółta) oraz Grupą Matki Bożej z La Salette (10 niebiesko-żółta), również prowadzonymi przez Misjonarzy Świętej Rodziny. Wspólnie spotykamy się nie tylko podczas sierpniowej pielgrzymki, ale także w ciągu roku na Mszach Świętych i spotkaniu opłatkowym na Jasnej Górze.
Ogromnym wsparciem są również pielgrzymi duchowi, którzy w dniach pielgrzymki gromadzą się w Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze i modlitwą towarzyszą nam każdego dnia.
Jeśli pragniesz pielgrzymować w atmosferze rodzinnego ciepła, wspólnej modlitwy, radości i wzajemnej troski – Grupa Świętej Rodziny czeka właśnie na Ciebie.
Bo najpiękniej idzie się do Matki wtedy, gdy idzie się razem – jak rodzina.
10 biało-żółta
- Przewodnik
- ks. Adam Gaca MSF
- Facebook
- Pielgrzymka Świderska MSF
- Noclegi
- Czaplinek – Rożce – Żelazna – Radzice Duże – Stawowice – Józefów – Niedośpielin – Przyrów – Krasice
Grupa św. Teresy od Dzieciątka Jezus to przede wszystkim wspólnota młodych ludzi, którzy chcą przeżyć pielgrzymkę nie tylko jako drogę do Jasnej Góry, ale także jako czas spotkania z Bogiem, drugim człowiekiem i samym sobą. To grupa pełna życia, radości, modlitwy i młodzieńczej energii, która każdego roku wyrusza z Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze ku Jasnej Górze już 5 sierpnia.
Historia grup prowadzonych przez Misjonarzy Świętej Rodziny sięga wielu lat wstecz. Początkowo pielgrzymowaliśmy razem z grupą 10 biało-czerwoną Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki. W 1981 r. z tej wspólnoty wyłoniła się grupa Rodzina Rodzin Misjonarzy Świętej Rodziny – 10 żółta, której inicjatorem i pierwszym przewodnikiem był ks. Jan Czekała MSF. Z biegiem lat liczba pielgrzymów stale rosła i w 1999 r. sama grupa 10 żółta liczyła około 850 osób. Dlatego w roku 2000 powstała kolejna grupa prowadzona przez Misjonarzy Świętej Rodziny – 10 biało-żółta.
Od 2023 roku patronką grupy jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus – patronka misji, prostoty i dziecięcego zawierzenia Bogu. Jej duch bardzo mocno wpisuje się w charakter naszej wspólnoty. To właśnie młodzi ludzie stanowią serce tej grupy – około 80% pielgrzymów to młodzież. Dzięki temu na trasie nie brakuje entuzjazmu, spontanicznej radości, śpiewu i pięknych relacji, które często pozostają na całe życie.
Grupa jest bardzo rozśpiewana i rozmodlona. Towarzyszy nam świetnie zgrany zespół muzyczny, który pomaga nieść trud pielgrzymowania i tworzy wyjątkową atmosferę wspólnej drogi. Wieczory uwielbienia, wspólny śpiew, modlitwa i młodzieńcza radość sprawiają, że pielgrzymka staje się prawdziwymi rekolekcjami w drodze.
Każdy dzień przeżywamy w rytmie modlitwy i wspólnoty. Centralnym punktem jest codzienna Eucharystia, słuchanie konferencji oraz rozważanie tajemnic różańca. W Godzinie Miłosierdzia prosimy Jezusa o miłosierdzie dla całego świata, a każdego wieczoru o godz. 21.00 duchowo łączymy się z Jasną Górą, modląc się Apelem Jasnogórskim.
Szczególnym darem są obecni w grupie misjonarze pracujący m.in. w Papui-Nowej Gwinei, na Madagaskarze, Kubie czy Białorusi. Ich świadectwa, opowieści i doświadczenia misyjnej posługi pomagają młodym odkrywać żywy i powszechny Kościół oraz uczą odwagi wiary i otwartości na drugiego człowieka.
Pielgrzymi mogą liczyć również na bardzo dobre zaplecze organizacyjne – własną kuchnię, profesjonalną służbę medyczną tworzoną przez lekarzy i pielęgniarki oraz świetnie przygotowaną służbę porządkową, która każdego dnia czuwa nad bezpieczeństwem grupy. Obecnie w grupie pielgrzymuje około 300 osób.
Grupa św. Teresy od Dzieciątka Jezus tworzy jedną wielką rodzinę razem z Grupą Świętej Rodziny (10 żółta) oraz Grupą Matki Bożej z La Salette (10 niebiesko-żółta), również prowadzonymi przez Misjonarzy Świętej Rodziny. Spotykamy się nie tylko podczas sierpniowego pielgrzymowania, ale także w ciągu roku na wspólnych Mszach Świętych i spotkaniu opłatkowym na Jasnej Górze.
Ogromnym wsparciem są także pielgrzymi duchowi, którzy w dniach pielgrzymki gromadzą się w Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze i modlitwą towarzyszą nam każdego dnia.
Jeśli jesteś młody duchem, szukasz wspólnoty, radości, modlitwy i chcesz przeżyć wyjątkowe rekolekcje w drodze – ta grupa jest właśnie dla Ciebie.
Może św. Teresa od Dzieciątka Jezus zaprasza dziś właśnie Ciebie, abyś razem z nami wyruszył do Matki Bożej na Jasną Górę?
10 niebiesko-żółta
- Przewodnik
- ks. Łukasz Skołud MSF
- Facebook
- Pielgrzymka Świderska MSF
- Noclegi
- Czaplinek – Rożce – Żelazna – Radzice Duże – Stawowice – Józefów – Niedośpielin – Przyrów – Krasice
Rok 2026 zapisze się w historii Pieszej Pielgrzymki Świderskiej jako czas narodzin nowej wspólnoty. Po raz pierwszy 5 sierpnia na pielgrzymi szlak wyruszy Grupa Matki Bożej z La Salette, która z Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze podejmie pielgrzymi trud ku Jasnej Górze.
Powstanie grupy jest naturalnym owocem pięknego rozwoju grup Świętej Rodziny oraz Św. Teresy od Dzieciątka Jezus prowadzonych przez Misjonarzy Świętej Rodziny. Wielu pielgrzymów od dawna prosiło także o stworzenie grupy o bardziej tradycyjnym charakterze – pełnej modlitwy, skupienia i prostoty pielgrzymowania. Tak narodziła się idea nowej wspólnoty, której przewodnikiem został ks. Łukasz Skołud MSF, znany wielu osobom z prowadzonego od ponad 10 lat kanału „Różaniec bez Granic” na YouTube i Facebooku.
Nasze pielgrzymowanie chcemy przeżywać przede wszystkim jako drogę serca – czas spotkania z Bogiem, Maryją i drugim człowiekiem. Każdy dzień będzie wypełniony wspólną Eucharystią, konferencjami, modlitwą różańcową oraz chwilami ciszy i refleksji. W Godzinie Miłosierdzia będziemy prosić Jezusa o miłosierdzie dla całego świata, a każdego wieczoru o godz. 21.00 duchowo połączymy się z Jasną Górą, odmawiając Apel Jasnogórski.
Szczególnym bogactwem grupy będą spotkania z misjonarzami pracującymi m.in. w Papui Nowej Gwinei, na Madagaskarze, Kubie czy Białorusi. Ich świadectwa i doświadczenia misyjnej posługi pomogą nam jeszcze szerzej spojrzeć na Kościół i odkrywać, jak wielkie rzeczy Bóg czyni w różnych zakątkach świata.
Choć nie zabraknie radości, śmiechu i wspólnego śpiewu, chcemy pielgrzymować w duchu prostoty – również poprzez śpiew bez użycia instrumentów muzycznych. Pragniemy, aby atmosfera grupy pomagała wyciszyć serce i usłyszeć głos Boga pośród codzienności.
Ogromnym atutem grupy będzie także własna kuchnia, życzliwa i kompetentna służba medyczna tworzona przez lekarzy i pielęgniarki oraz serdeczna służba porządkowa, która już dziś z wielkim zaangażowaniem przygotowuje się do tego dzieła.
Na postojach i noclegach będziemy łączyć się z Grupą Świętej Rodziny (10 żółta) oraz Grupą św. Teresy od Dzieciątka Jezus (10 biało-żółta), tworząc jedną wielką rodzinę pielgrzymkową prowadzoną przez Misjonarzy Świętej Rodziny.
Ilu nas będzie? Tego nie wie jeszcze nikt, ale wierzymy, że Maryja sama będzie prowadziła tych, których zaprasza do wspólnej drogi. Wielkim wsparciem będą również pielgrzymi duchowi, którzy w dniach pielgrzymki zgromadzą się w Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze, otaczając nas modlitwą i duchową obecnością.
Jeżeli pragniesz przeżyć rekolekcje w drodze, szukasz wspólnoty, modlitwy, pokoju serca i chcesz stać się częścią czegoś nowego – zapraszamy Cię do wspólnego pielgrzymowania.
Może właśnie teraz Maryja z La Salette zaprasza także Ciebie, abyś razem z nami wyruszył na Jasną Górę?
Organizatorzy i osoby odpowiedzialne za poszczególne służby.
Główny organizator pielgrzymkiks. Joachim Leszczyna MSF
Prowincjalny Referent Misyjny MSF
Przewodnik grupy Św. Rodziny
ks. Artur Winiarek MSF
awin6@wp.pl
Przewodnik grupy Św. Teresy od Dzieciątka Jezus
ks. Adam Gaca MSF
Zapisy
Anna Sasin i Anna Nowak
Główny porządkowy
Marek Terczyński
Główni kwatermistrze
Jarosław i Elżbieta Ołdak
Nagłośnienie
Barbara Stankiewicz
Zespół muzyczny
Sylwia Górska
Służba medyczna
Małgorzata Chodyra
Media w czasie trwania pielgrzymki
Zuzanna Mrowiec, Sylwia Górska i Aneta Chmielarz
- Główny porządkowy
- Marek Terczyński
Służba porządkowa każdego dnia czuwa nad bezpieczeństwem grup na trasie pielgrzymki. Bezwzględnie dostosuj się do uwag służb porządkowych.
Medyczni
Piesza pielgrzymka to bez wątpienia ponadprzeciętny wysiłek fizyczny. „Zacznijmy od tego – żadnych diet czy odchudzania, podczas pielgrzymki musimy dobrze i regularnie spożywać posiłki”.
„Należy też pić duże ilości wody, nawet gdy nie jest tak upalnie jak w ostatnich dniach. Gdy świeci słońce konieczne jest nakrycie głowy, ochraniamy się wówczas przed udarem cieplnym”.
Ważne jest także, aby osoby, które stale przyjmują leki, zaopatrzyły się w wystarczającą ich ilość. Wszyscy pielgrzymi muszą mieć przy sobie numer PESEL.
Wszystkie kłopoty zdrowotne należy natychmiast zgłaszać do służby medycznej. Służba medyczna naszej pielgrzymki jest do dyspozycji pielgrzymów od rana do późnej nocy. Podczas każdego postoju przy ambulansie można uzyskać pomoc.
Zwracamy jednak uwagę, że podczas przerwy obiadowej nasz sanitariat także musi odpocząć, dlatego zgłaszajmy wszystkie problemy zdrowotne na samym początku dłuższego odpoczynku.
Kwatermistrze
Są też na pielgrzymce ludzie, którzy nie do Częstochowy wyznaczają trasę, w grupach maszerując, lecz których pielgrzymka to wędrówka od domu do domu, od człowieka do człowieka.
Jest to bardzo trudna, a zarazem odpowiedzialna praca, wymagająca dużo cierpliwości, pokory i miłości względem bliźniego. Kwatermistrzowie codziennie starają się znaleźć nocleg dla wszystkich – tysiąca pielgrzymów, zorganizować punkty medyczne i informacyjne, zabezpieczyć nocleg dla naszych kierowców, lekarzy oraz wszystkich służb zabezpieczających pielgrzymkę.
Ale przede wszystkim muszą spotkać prawdziwie tych ludzi, do których codziennie pukają, prosząc o przyjęcie pielgrzymów na nocleg, prosząc jedynie o dach nad głową, aby strudzeni pielgrzymi mogli odpocząć, umyć się i przygotować się do dalszej wędrówki ku Maryi Jasnogórskiej.
Kwatermistrzowie swoją postawą muszą dać świadectwo, opowiedzieć o pielgrzymowaniu, czasem wysłuchać historii ludzi, którzy pragną nas przyjąć, o tym, co trudne i co ich boli, a czasem po prostu przyjąć zaproszenie na herbatę i ciasto, po zabezpieczeniu noclegów dla wszystkich.
Służba kwatermistrzowska to zupełnie inny wymiar pielgrzymowania na Jasną Górę – to uczenie się drugiego człowieka i odpowiedzialności.
Muzyczni
Śpiewanie to ciężkie zadanie, a najbardziej gdy jest straszny upał. Ale nie tylko śpiewanie, ale i granie na różnych instrumentach jest bardzo ciężkie. Na czym polega praca muzycznych, a dokładnie gitarzysty? Funkcja gitarzysty jest bardzo fajna, ale również i niełatwa. Przede wszystkim trzeba mieć multum piosenek w głowie, a do tego znać chwyty. Oczywiście trzeba mieć dużo radości w sobie i cierpliwości. Przede wszystkim gitarzysta musi mieć bardzo dobry kontakt z innymi pielgrzymami i musi być otwarty na ich pomysły.
Funkcja muzycznego pozwala gitarzyście bardzo dobrze się rozwinąć, np. palce – po 10 dniach codziennego grania, po wszelkiego rodzaju bąblach na palcach czy ponaciąganych ścięgnach w ręku naprawdę nic nie stanie na przeszkodzie, aby grać na gitarze.
Scholanki – upiększają swoim pięknym głosem czas przemarszu i nie tylko.
Informacja i zapisy
Na całej trasie pielgrzymki podczas odpoczynków obiadowych (zazwyczaj II lub III postój w ciągu dnia) istnieje możliwość zapisania się na pielgrzymkę. Także na noclegach istnieje taka możliwość.
Kuchnia pielgrzymkowa
Na całej trasie pielgrzymka posiada własną kuchnię. Kuchnia służy podstawowym posiłkiem (zupa oraz chleb), a także na noclegach bardzo ciepłą wodą oraz chlebem.
Transport bagażowy – bagażowi
Służba zajmująca się przewozem bagażu pielgrzymów. Rano pielgrzymi zdają bagaż na samochód swojej grupy, który udaje się na miejsce noclegowe. Tam bagaże zostają rozładowane i oczekują na przybycie pielgrzymów.
Nagłośnienie
Służba zajmująca się każdego dnia nagłośnieniem placu wspólnych Mszy św., a w czasie drogi – serwisuje sprzęt nagłaśniający grupy, która zgłasza usterki w danej dziedzinie.
Służba ekologiczna (WPP)
Zadaniem tej służby jest zebranie nieczystości w miejscach postojowych. Służba podzielona jest na:
- zespół rozkładających kosze w miejscu postojowym, do których pielgrzymi składają śmieci,
- zespół, który po wyjściu pielgrzymki zbiera worki ze śmieciami i zawozi na uprzednio wyznaczone miejsce przez urząd danej gminy,
- dowóz sanitarek na noclegi (tzw. ToiToi).
W naszym przypadku o porządek dbają także kwatermistrze oraz porządkowi.
Msze święte pielgrzymkowe
- 4 sierpnia (wtorek) – godz. 18.00
- 5 sierpnia (środa) – Msza św. na wyjście pielgrzymki o godz. 7.00
Zapisy w salkach katechetycznych
- 26 lipca i 2 sierpnia (niedziela) – po każdej Mszy św.
- 1 i 3 sierpnia w godz. 17.00–20.00
- 4 sierpnia od 15.00 do 20.00 (z przerwą na Mszę świętą o 18.00)
Ważne! Bagaże zdajemy 4 sierpnia w godzinach 15.00–20.00 (przerwa na Mszę św. o godz. 18.00) lub 5 sierpnia w godz. 6.00–6.50 – pielgrzymi z dalszych stron. Bagaże podpisujemy: imieniem, nazwiskiem oraz nazwą grupy. Oddajemy je na tir przydzielony danej grupie. Jedna torba może ważyć maksymalnie 20 kg.
Opłaty pielgrzymkowe
Opłata wpisowa obejmuje m.in. pakiet pielgrzyma (opłata paulińska), przewóz bagażu, obiad oraz 3 razy dziennie pieczywo i ciepłe napoje.
| Kto | Opłata |
|---|
| Opłata wpisowa | 300 zł + 20 zł (danina) |
| Trzecia i kolejne osoby z rodziny | 290 zł |
| Dzieci do lat 5 | bezpłatnie |
| Dzieci w wieku 6–10 lat włącznie | 170 zł |
| Dzieci od lat 11 | według normalnej taryfy |
| Służby pielgrzymkowe (porządkowi, muzycy, kuchnia, kwatermistrze, służba medyczna i inne) | 170 zł |
| Samochód towarzyszący na trasie, za zgodą Księdza Organizatora | 250 zł |
| Duchowi pielgrzymi | 30 zł |
Nie będzie możliwości zapisu osób trzecich, które nie są dziećmi. Każda osoba dorosła musi zapisać się osobiście i podpisać wymagane oświadczenia.
Opłaty w Częstochowie
| Nocleg na podłodze bez materaca na sali gimnastycznej Wyższego Seminarium Duchownego | 15 zł |
| Pole namiotowe | 15 zł |
| Powrót autokarem z Częstochowy do Świdra | 80 zł |
Wyjazdy: 14 sierpnia o godz. 18.45 oraz 15 sierpnia o godz. 14.00. Przy zapisie każdy z pielgrzymów dostanie przydział do konkretnego autokaru. W drodze powrotnej żaden autokar nie będzie jechał przez Warszawę.
Zapisy na trasie – opłaty
| Miejsce | Opłata | Trzecia i kolejna osoba z rodziny |
|---|
| Czaplinek, Rożce | 320 zł | 290 zł |
| Żelazna, Radzice Duże | 300 zł | 270 zł |
| Stawowice | 270 zł | 240 zł |
| Józefów, Niedośpielin | 240 zł | 200 zł |
| Przyrów | 140 zł (wszyscy) |
| Krasice | 80 zł (wszyscy) |
Zabieramy ze sobą
- namiot, śpiwór, materac lub karimatę; dopuszczalne będą noclegi w szkołach,
- własną menażkę lub miseczkę, kubek i sztućce; suchy prowiant,
- niezbędne dla siebie lekarstwa, leki osobiste i przeciwbólowe, bandaże elastyczne, wapno, opatrunki, kremy z filtrem,
- stosowne ubranie; wygodne, mocne i rozchodzone buty (min. 2 pary), płaszcz przeciwdeszczowy, nakrycie głowy,
- różaniec, modlitewnik,
- „odświętne” ubranie na wejście do Częstochowy (Bracia – długie spodnie, Siostry – długie spódnice).
Pielgrzymie, pamiętaj
Dla wspólnego dobra przestrzegajmy wytycznych Głównego Inspektora Sanitarnego. W przypadku chęci opuszczenia grupy konieczne jest powiadomienie o tym fakcie osoby zajmującej się zapisami. Zanim wyruszysz na pielgrzymi szlak, zwróć uwagę na strój, który zabierzesz ze sobą. Musi to być strój wygodny, a zarazem skromny (zakaz noszenia bardzo krótkich spódnic i spodenek, wydekoltowanych bluzek oraz koszulek na ramiączkach). Znaczek Pielgrzyma noś w widocznym miejscu, a „Książeczkę Uczestnika” zawsze przy sobie. Obowiązuje Cię codzienne uczestnictwo we Mszy Św. Na noclegu okazuj szczególną życzliwość gospodarzom i zawsze dziękuj za gościnę. Podziękuj bratu i siostrze za to, że są. Rozejrzyj się dookoła. Może obok Ciebie idzie brat lub siostra, którzy potrzebują Twojej pomocy?
Dbaj o życzliwość i klimat duchowy. W dowód wdzięczności jak najczęściej używaj chrześcijańskiego podziękowania „Bóg zapłać”. Zwracaj uwagę na bezpieczny przemarsz pielgrzymki na trasie. Bezwzględnie dostosuj się do uwag służb porządkowych! Nie odkładaj sakramentu pokuty na ostatnie dni pielgrzymki – może warto już dziś w pełni uczestniczyć w Eucharystii? Maryja jest naszą najlepszą Matką. Szczególnie w godzinie Apelu Jasnogórskiego polecaj Bogu przez Jej ręce swoje intencje. Warto zaprosić na Apel miejscowych gospodarzy. Pielgrzymowi NIC się nie należy! Za wszystko podziękuj dwa razy. Szanuj każdy poczęstunek przygotowany przez naszych dobrodziejów. Staraj się być wdzięczny za każdy, choćby najmniejszy gest życzliwości ze strony ludzi spotkanych na trasie pielgrzymki.
Zachowuj punktualność i dyscyplinę. Po godz. 22.00 obowiązuje cisza nocna.
Na postojach i noclegach pozostawiaj po sobie czystość i porządek. Śmieci wyrzucaj do worków. Na pielgrzymce obowiązuje zakaz kąpieli w zbiornikach wodnych.
Gdy nie dajesz już sobie rady, bolą Cię nogi, a zmęczenie dokucza coraz bardziej – ofiaruj swoje cierpienie za ludzi, którzy prosili Cię o modlitwę, a którzy z różnych przyczyn nie mogą pielgrzymować z Tobą.
Zdjęcia i filmy z Pieszej Pielgrzymki Świderskiej MSF oraz czuwań na Jasnej Górze. Kliknij kafelek, aby otworzyć album.
▶Filmy z pielgrzymek
Relacje, playlisty i filmy z trasy na kanale YouTube pielgrzymki.
Albumy zdjęć z pielgrzymek
Czuwania na Jasnej Górze
Masz zdjęcia z pielgrzymki? Napisz: dejw.msf@wp.pl
Msze Święte pielgrzymkowe
Msze Święte odprawiane są w Sanktuarium Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus w Świdrze (ul. Kołłątaja 80/82, 05-402 Otwock). 5 sierpnia – Msza na wyjście o 7.00.
Niezbędny ekwipunek
W trasę zabieramy ze sobą:
- suchy prowiant (konserwy) na 10 dni (zapewniamy 3 razy dziennie wrzątek, kawę, miętę i herbatę, a także pieczywo),
- ubranie godne pielgrzyma,
- śpiwór, materac, namiot w miarę możliwości,
- podstawowe środki medyczne (leki osobiste, bandaże elastyczne, wapno, opatrunki),
- pojemnik na napoje, kubek,
- okrycie od deszczu i okrycie głowy od słońca,
- rozchodzone wygodne buty (przynajmniej dwie pary),
- różaniec, modlitewnik, ewentualnie śpiewnik,
- „odświętne” ubranie na wejście do Częstochowy (bracia długie spodnie, siostry długie spódnice).
Uwagi organizacyjne
Trasę pielgrzymki liczącą ok. 250 km pokonujemy w czasie 10 dni.
Ważne! Bagaże, które zabieramy na pielgrzymkę, podpisujemy: imię, nazwisko, grupa. Jedna torba może ważyć maksymalnie 20 kg. Bagaże zdajemy 4 sierpnia w godzinach 15.00–20.00 (z przerwą na Mszę Św. o 18.00).
Pielgrzymie, pamiętaj
- Zanim wyruszysz na pielgrzymi szlak, zwróć uwagę na strój, który zabierzesz ze sobą. Musi to być strój wygodny, a zarazem skromny (zakaz noszenia bardzo krótkich spódnic i spodenek, wydekoltowanych bluzek oraz koszulek na ramiączkach).
- Znaczek noś w widocznym miejscu, a „Książeczkę Uczestnika” zawsze przy sobie. Obowiązuje Cię codzienne uczestnictwo we Mszy Świętej.
- Na noclegu okazuj szczególną życzliwość gospodarzom i zawsze dziękuj im za gościnę.
- Podziękuj bratu i siostrze za to, że są.
- Rozejrzyj się dookoła. Może obok Ciebie idzie brat lub siostra, którzy potrzebują Twojej pomocy?
- Dbaj o życzliwość i klimat duchowy.
- W dowód wdzięczności jak najczęściej używaj chrześcijańskiego podziękowania „Bóg zapłać”.
- Zwracaj uwagę na bezpieczny przemarsz pielgrzymki na trasie. Bezwzględnie dostosuj się do uwag służb porządkowych!
- Nie odkładaj sakramentu pokuty na ostatnie dni pielgrzymki – może warto już dziś w pełni uczestniczyć w Eucharystii?
- Maryja jest naszą najlepszą Matką. Szczególnie w godzinie Apelu Jasnogórskiego polecaj Bogu przez Jej ręce swoje intencje. Warto zaprosić na Apel miejscowych gospodarzy.
- Pielgrzymowi NIC się nie należy! Za wszystko podziękuj dwa razy.
- Szanuj każdy poczęstunek przygotowany przez naszych dobrodziejów.
- Staraj się być wdzięczny za każdy, choćby najmniejszy gest życzliwości ze strony ludzi spotkanych na trasie pielgrzymki.
- Zachowuj punktualność i dyscyplinę.
- Po godz. 22.00 obowiązuje cisza nocna.
- Na postojach i noclegach pozostawiaj po sobie czystość i porządek. Śmieci wyrzucaj do worków.
- Na pielgrzymce obowiązuje zakaz kąpieli w zbiornikach wodnych.
- Gdy nie dajesz już sobie rady, bolą Cię nogi, a zmęczenie dokucza coraz bardziej – ofiaruj swoje cierpienie za ludzi, którzy prosili Cię o modlitwę, a którzy z różnych przyczyn nie mogą pielgrzymować z Tobą.
Opiekun: ks. Marcin Przystawski MSF
Termin: 5–14 sierpnia, razem z pielgrzymami na trasie
Miejsce: Sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku-Świdrze oraz w domu
Opłata: 30 zł
Pielgrzym duchowy
- deklaruje swój udział, zapisując się do Grupy pielgrzymów duchowych Pieszej Pielgrzymki Świderskiej w ramach WPP,
- zostaje wpisany do Księgi Duchowego Pielgrzymowania,
- za dobrowolną ofiarę otrzymuje pamiątkowy znaczek pielgrzymkowy oraz książeczkę pielgrzyma duchowego wraz z codziennymi czytaniami mszalnymi oraz trasą pielgrzymki.
Pielgrzymka duchowa
- trwa 10 dni: od 5 do 14 sierpnia,
- pielgrzymi łączą się duchowo z pielgrzymami na trasie i chociaż w części wypełniają praktyki religijne realizowane przez pątników pieszych,
- pielgrzymowanie duchowe odbywa się w kościele i w domu.
ABC duchowego pielgrzyma
- pełny udział we Mszy św., w przypadku choroby uczestnictwo przez środki przekazu oraz komunia duchowa,
- stan łaski uświęcającej, przystąpienie do Sakramentu Pokuty i Pojednania,
- rozważanie tekstów biblijnych na poszczególne dni, modlitwy poranne, śpiew Godzinek o Niepokalanym Poczęciu NMP,
- rozważanie tekstów podejmowanych na szlaku pielgrzymki lub stosowna lektura duchowa,
- w południe (godz. 12.00) Anioł Pański,
- modlitwa różańcowa, litania do Matki Boskiej, Nowenna do MB Częstochowskiej,
- nabożeństwo Drogi Krzyżowej, Koronka do Miłosierdzia Bożego (najlepiej o godz. 15.00),
- w piątki praktyki pokutne: post, jałmużna, chwile milczenia, czyny miłosierdzia,
- Apel Jasnogórski.
Modlitwa pielgrzyma duchowego
Jasnogórska Pani Bogarodzico Dziewico. W Twym Niepokalanym Sercu składam moje duchowe pielgrzymowanie. Łącząc się duchem i modlitwą z pątnikami zmierzającymi ku Jasnej Górze, ofiaruję ten dzień w intencji (wymień intencję). Oddaję Ci Matko moje radości i troski, spotkania i rozmowy, pragnienia i dobre uczynki. Moje prace łączę z Twoimi pracami w Nazarecie, cierpienia i upokorzenia z Twoim trwaniem pod Krzyżem Jezusa na Kalwarii. Matko Boża patronko pątników, niosąca pomoc Świętej Elżbiecie, pielgrzymująca z rodziną do Jerozolimy, oddal ode mnie wszelkie zasadzki złego ducha, uproś opiekę Świętych Aniołów, aby mnie strzegli w drodze i szczęśliwie doprowadzili do celu. Bądź Przewodniczką na wszystkich drogach mojego życia, ucz mnie wypełniać wolę Ojca, pogłębiać więź z Jezusem, odczytywać natchnienia Ducha Świętego. A kiedy przyjdzie kres mojego ziemskiego pielgrzymowania, bądź przy mnie i zaprowadź bezpiecznie do niebieskiej Ojczyzny. Amen.
Pielgrzymi opowiadają, co wydarzyło się w ich życiu na szlaku do Jasnej Góry.
Dorota 2022
Miałam 11 lat, gdy pierwszy raz poszłam na pielgrzymkę. Któregoś lipcowego dnia moja siostra weszła do mnie do pokoju i powiedziała, że ma świetny pomysł – razem idziemy z babcią na pielgrzymkę. Pomysł mi się spodobał, wszystko początkowo było fajnie.
Drugiego dnia miałam jednak mały kryzys, ale przyjechała mama z niespodzianką. Wszyscy się ze mnie śmiali, że gdy zobaczyłam mamę, to odzyskałam siły. Mama cały kolejny dzień szła z nami, po czym po trzecim dniu moja siostra wróciła do domu, a ja zostałam i szłam dalej.
Po pierwszym roku stwierdziłam, że było fajnie, cieszę się, że doszłam, ale to już ostatni raz. Przyszedł kolejny rok, końcówka maja, u babci były sianokosy i zaczęłam sobie śpiewać, przerzucając siano: „dopóki tylko nogi dwie będą nosić mnie..., to będę chodzić na pielgrzymkę”. I faktycznie poszłam drugi, trzeci raz i już tak chodzę kolejny raz.
Chodzę na pielgrzymki przede wszystkim dlatego, że mogę tu spotkać swoją boską mamę. Z ziemską mamą niestety moja siostra ma lepszy kontakt niż ja, przez co zawsze czułam się trochę z boku. Brakowało mi tego, żeby jej się wyżalić, bo zawsze Karolina z nią była.
Na pielgrzymce poczułam, że wszyscy są dla mnie bliscy, a gdy dochodzę do domu Maryi, gdy mogę spojrzeć jej prosto w oczy w kaplicy, to czuję, że moje problemy gdzieś odchodzą, że ona wie o nich, jest zawsze blisko mnie i spędza ze mną każdą chwilę. To jest dla mnie najlepsze w pielgrzymowaniu.
Poza tym spotykam tutaj bardzo wielu pomocnych ludzi, których na co dzień brakuje, bo kto zapyta cię o to, jak się czujesz, czy nie potrzebujesz wody? Kto na ulicy mówi, że dzięki twojemu uśmiechowi poprawia mu się dzień? Jako dziecko byłam bardzo radosna, dużo śpiewałam, skakałam i pamiętam, że często słyszałam to od ludzi tutaj. Im się dzięki temu lepiej szło, mnie również.
Kiedyś jedna siostra zapytała mnie, skąd mam tyle energii, i odpowiedziałam jej, że może złapałam Ducha Świętego za skrzydła i tak z nim lecę. Czasami sobie to powtarzam, bo naprawdę wydaje mi się, że na pielgrzymce lecę właśnie na skrzydłach Ducha Świętego.
Agata i Sylwek 2022
Agata: Zaczęłam pielgrzymować, ponieważ w 2009 roku miałam poważny wypadek, w którym zginęła moja mama, a ja miałam 5% szans na przeżycie. Stwierdziłam z wiarą, że trzeba za to życie podziękować, dlatego rok później pomimo śruby w jednej kości, połamanej szczęki, 15 śrubek i 7 płytek w kości przedramienia wybrałam się na pielgrzymkę, co wiele osób mi odradzało.
Pierwszym razem poszłam w pielgrzymce warszawsko-praskiej. Codziennie pokonywaliśmy po 40 km, a ja byłam zupełnie nierozgrzana, więc krew, łzy, pot, codziennie nowe bąble, także nie było łatwo, ale chciałam podziękować i w sercu miałam moją mamę, która całe życie planowała iść, ale niestety nigdy jej się nie udało. Cudem wtedy doszłam i obiecałam sobie, że to był ostatni raz.
Później jednak znalazłam grupę świderską, w której idzie się znacznie łatwiej. I tu już zostałam. W roku, gdy była pandemia i nie można było dołączyć do pielgrzymki, postanowiliśmy z mężem, że i tak bierzemy urlop i idziemy na własną rękę. Doszliśmy we dwoje podobną trasą, skracając dystans o jeden dzień.
Sylwek: Zrobiłem specjalny metalowy wózek, na którym mieliśmy kuchenkę, namiot i wszystko, czego potrzeba. Dla nas pielgrzymka jest już normą, czymś wpisanym po prostu w życie, tak jak to, że w niedzielę idziemy do kościoła, a sobota jest wolna od pracy.
Zanim poznałem żonę, chciałem pielgrzymować, ale nie miałem z kim, brakowało mi bodźca. Samemu brakowało mi też odwagi, a gdy poznałem Agatę, poszliśmy pierwszy raz przed ślubem wspólnie. Dwa tygodnie przed wyjściem pielgrzymki przebywałem w szpitalu.
Miałem ropnia, operację, ale chęć pójścia była większa. Po wypisie ze szpitala dostałem skierowanie na kontrolę do poradni proktologicznej i chirurgicznej na zmianę opatrunków. Terminy jednak były ustalone w trakcie trwania pielgrzymki, więc próbowałem to przekładać, ale gdy pielęgniarka dowiedziała się, z jakiego powodu, powiedziała, że mam zakaz, bo to wiąże się z potem, brudem, niehigienicznymi warunkami. Wbrew woli pielęgniarki postanowiłem jednak wyruszyć. To był rok 2015 – najgorsze upały.
Faktycznie było ciężko, miałem problemy z przemywaniem, ale większa była chęć dojścia do Maryi i podziękowanie za całe życie. Wiedziałem w sercu, że Maryja pozwoli mi dojść, ponieważ jeżeli jest wiara, to dojdziesz wszędzie. I tak w kolejnych latach zaczęliśmy się bardziej angażować, ponieważ gdy raz się pójdzie, to ciężko później przestać. Niesiemy wiele intencji i już teraz zaklepujemy urlop na przyszły rok.
Agata 2022
Zaczęłam chodzić na pielgrzymkę trochę ze względu na rodzinną tradycję. Jestem już trzecim pokoleniem pielgrzymującym w rodzinie, a moi rodzice poznali się i wzajemnie wymodlili również na pielgrzymce, co również było dla nas zachęcającą historią.
Pierwsza poszła moja siostra ze swoim chłopakiem i za ich trzecim podejściem wzięli mnie ze sobą.
Uważam, że pielgrzymka jest dla każdego i że każdy poradziłby sobie, tylko musi znaleźć odpowiednią dla siebie pielgrzymkę. Ważne jest to, aby otoczyć się wiarą i siłą oraz ludźmi, z którymi się nawzajem będzie wspierać.
Najpiękniejsza na pielgrzymce jest siła wspólnoty – kiedy jest ciężko, napotykamy trudności, to zawsze pojawi się ktoś, kto powie: „Chodź, siostro, chodź! Matka na nas czeka, Pan Bóg nas umacnia”.
p. Maria 2019
Pójście na Pielgrzymkę Świderską MSF rodziło się w moim sercu przez wiele lat, aż w końcu pragnienie moje zostało doprowadzone do celu poprzez modlitwę i cierpliwe czekanie na odpowiedni czas dla mnie. Poddałam się całkowicie Bożej woli i dałam się Bogu poprowadzić za rękę. To był wspaniały czas i piękne przeżycie duchowe, a moją intencją, którą niosłam w sercu, było szczęśliwe przyjście na świat mojej wnusi Łucji. Po 10 dniach pokłoniłam się Matce Bożej, z serca podziękowałam za trudy i radości pielgrzymowania, które mam w sercu do chwili obecnej. Chwała Panu za ten czas! Maria.
brat Dawid MSF 2019
Pielgrzymka? Taki pomysł na spędzenie wakacji zrodził się już wiele lat temu w naszej rodzinie – moja mama pielgrzymowała do Tronu Matki w młodości i to wspólnie z nią wędrowałem na pielgrzymim szlaku od moich narodzin, a więc w tym roku była to moja 25 pielgrzymka Świderska.
Mam na imię Dawid i jestem bratem zakonnym w Zgromadzeniu Misjonarzy Świętej Rodziny. Przez wiele lat pielgrzymowałem jako główny porządkowy Pielgrzymki Świderskiej.
Na pielgrzymce to Jezus jest Głównym Przewodnikiem. O pielgrzymce nie można mówić inaczej jak tylko subiektywnie. Pewnie każdy jej uczestnik mógłby powiedzieć coś innego, bo przecież Bóg traktuje nas nie jako tłum, lecz bardzo indywidualnie, mówiąc do każdego po imieniu.
Przed tegoroczną pielgrzymką pamiętam, że w głowie kłębiło się kilka intencji i próśb, które chciałbym, aby się zrealizowały. Podjąłem decyzję, że w tym wyjątkowym roku pójdę w jednej, a konkretnej intencji.
Szedłem i wierzyłem, że dojdę do celu. Najtrudniejsza na pielgrzymce jest wewnętrzna walka z sobą, ze swoimi słabościami, gdy w nogach zaczyna brakować sił. W tym roku nadzwyczaj trudno mi się szło. Jednak cały ten wysiłek jest zrekompensowany, gdy wchodzi się aleją na Jasną Górę. Wtedy mija zmęczenie i pojawia się wielka radość z tego, że dotarło się do celu. To piękny obraz wędrówki naszego życia. Nieraz mamy pod górkę, nieraz jest niełatwo, nieraz upadamy, ale celem jest dla nas niebo i do niego zmierzamy.
Na trasie pielgrzymki odbywał się niesamowity dialog między mną a Bogiem za pośrednictwem Jego i Naszej Matki Maryi. Jeżeli pozwalasz Mu działać, przygotowujesz się na totalną duchową rewolucję. W czasie pielgrzymki Bóg pokazał mi, że już nie „ja sam” i nie „ja wiem lepiej”. On wie najlepiej, co dla nas jest dobre, trzeba się tylko wsłuchać w Jego bicie serca.
Dlaczego Maryja? Ona była dla mnie niesamowitym wsparciem, nadzieją i miłością podczas każdej trudnej chwili, kiedy chodziłem z nosem przy ziemi. Dlaczego pielgrzymka? Bo ciągle szukam prawdy, proces trwa i przynosi owoce.
Zrób pierwszy krok... i pójdź z nami – pielgrzymka Twoim strzałem w dziesiątkę… (…w dziesiątkę żółtą i biało-żółtą…)
kl. Mateusz MSF 2016
Na pielgrzymce byłem drugi raz. Jestem wdzięczny, że mogłem pielgrzymować. Obawiałem się, czy podołam fizycznie trudom drogi. Matka Boża prowadziła mnie swoimi drogami. Na pielgrzymce miałem okazję zobaczyć, ile się zmieniło w moim życiu. Zauważyłem, jak Bóg przez Maryję przemienił mnie. Poruszały mnie bardzo intencje dawane do różańca. Uświadamiały mi, że całe nasze życie jest w Bożych rękach i możemy do Niego się zwracać przez Matkę Bożą. Doświadczyłem wielkiej gościnności i otwartości serca ludzi, którzy nas przyjmowali. Przez spotkania z innymi ludźmi mogłem umocnić się w wierze i ubogacić.
Szczególnie jedno spotkanie zapadło mi w pamięć. Na noclegu w Józefowie przyjmowała nas starsza pani – Stanisława. Jest ona po prostu świętą kobietą. Przez pięć lat opiekowała się obłożnie chorą mamą, przez kolejne pięć lat opiekowała się też obłożnie chorym mężem, ma czworo dorosłych dzieci, z czego troje jest niepełnosprawnych. Nie załamała się, ale promieniuje miłością i radością. Mówi, że Pan Bóg nie szczędzi jej krzyża, ale przy tym błogosławi i daje jej łaskę do dźwigania tego krzyża. Gdy opowiada o Bogu, to aż chce się słuchać.
Na trasie poruszyła mnie droga krzyżowa, zwłaszcza jedno zdanie: „Miarą wielkości człowieka jest największe wyzwanie, jakie podjął i zwyciężył”. Dzięki Matce Bożej staram się podejmować wyzwanie codzienności i z Jej pomocą mogę zwyciężać. Na pielgrzymkę szedłem między innymi z intencją o odwagę. Widzę dziś, jak Matka Najświętsza każdego dnia wyprasza mi tę łaskę. Za Jej wstawiennictwem robię rzeczy, o których wcześniej bałbym się nawet pomyśleć. To wszystko dzieje się dzięki Jej matczynej opiece, Ona prowadzi nas każdego dnia do swojego Syna.
Maryjo, króluj na drogach mojego ziemskiego pielgrzymowania, prowadź mnie do nieba i wypraszaj mi łaskę, bym całkowicie należał do Ciebie i kochał Cię całym sercem.
Sylwia 2016
Szczęść Boże! W to Piękne Święto Matki Bożej Częstochowskiej Królowej Polski chciałam się z Wami podzielić moim krótkim świadectwem. To był wyjątkowy pątniczy szlak 2016, moja srebrna jubileuszowa pielgrzymka pełna podsumowań, emocji i wspomnień. Każdy krok dany od Pana Boga. Naprawdę nie wiem, kiedy te 25 lat przeleciało. Pamiętam, jak wędrowałam pierwszy raz, już w Raszynie zapytałam moją siostrę (szłam pierwszy raz z nią i jej 9-miesięcznym synem), czy daleko jeszcze? Dobre, prawda… a przed nami było jeszcze jakieś 250 km.
Nie wiedziałam wtedy, że pielgrzymi szlak stanie się częścią mojego życia. Kilkoma dniami, na które czekam z utęsknieniem cały rok. Każde miejsce, las, droga, a przede wszystkim ludzka twarz to dużo znaczący dla mnie gest i wspomnienie. Nie martwię się i nie boję – Bóg sam wystarcza. Mam czas pomyśleć, zastanowić się nad momentem danym na ziemi i życiem wiecznym, nad którym pracuję właśnie tu i teraz. To czas, kiedy uświadamiam sobie wiele spraw i mierzę się ze swoimi słabościami. Bóg kocha mnie taką, jaką jestem. I właśnie na pielgrzymce doświadczam tego bardzo namacalnie. Pielgrzymka to piękny czas pobycia samemu ze sobą, tego mi brakuje na co dzień w pędzie codzienności.
Pokochałam tę drogę i Jasną Górę tak bardzo, że tam właśnie, przed Tronem Jasnogórskiej Pani, przysięgałam miłość mojemu mężowi. Jestem wdzięczna każdemu z osobna, kto mi towarzyszy na tej drodze czy po prostu stał na ulicy i machał, czy wsparł mnie dobrym słowem. Chcę w szczególny sposób podziękować moim Rodzicom, którzy mnie zawsze odprowadzają chociaż kilka kroków, mojej Siostrze i jej rodzinie za wsparcie modlitewne i mojemu mężowi za to, że idzie ze mną duchowo. Przede wszystkim dziękuję Bogu, że pokazał mi drogę, którą kroczę. Dziękuję za otrzymane łaski. To nic, że moje nogi, a w szczególności stopy, dochodzą do normalności tygodniami. Moje serce się raduje, a akumulatory są naładowane na długo.
W żółtej i biało-żółtej z Misjonarzami Świętej Rodziny nauczyłam się, że Jesteśmy Jedną Rodziną i każdy z nas pamięta w modlitwie o drugim bracie, siostrze, pamiętamy też o tych, którzy kiedyś szli z nami, a dzisiaj są już u Pana. Dziękuję Wam za wspólne pielgrzymowanie. Do zobaczenia za rok :-) Siostra Sylwia
Olga (pielgrzym duchowy) 2015
Mam na imię Olga, mam 22 lata. Drugi rok z rzędu uczestniczyłam w Świderskiej Pielgrzymce na Jasną Górę jako pielgrzym duchowy. Dziękuję bardzo za taką możliwość! :) Od 3 lat wybieram się na pielgrzymkę, jednak zawsze coś stawało mi na przeszkodzie. W tym roku miałam iść na 100%, ale znów nie wyszło. Byłam już naprawdę tym sfrustrowana.
Kilka dni przed dojściem świderskiej pielgrzymki do Częstochowy zadzwoniłam do głównego porządkowego pielgrzymki Dawida – przyjaciela, który namawiał mnie na przyjazd na wejście pielgrzymki. Po czym zgadałam się z przyjaciółką, że przecież możemy pojechać na moment wejścia. Pojechałyśmy 14 sierpnia, wróciłyśmy dzień później. Wydawałoby się, że wyjazd zupełnie nieracjonalny. Jeszcze, siedząc w pociągu, łapałyśmy się za głowę i mówiłyśmy: „co my w ogóle robimy”. :D Miałam jednak w głębi serca mocne odczucie nakazu kierowanego od samego Boga, aby się tam pojawić.
Od stycznia tego roku miałam pewne dolegliwości żołądkowe, czasami już nie wiedziałam, co jeść. 14 sierpnia, kiedy weszłam na Aleje, poczułam ulgę na żołądku, pierwszy raz od dłuższego czasu. Wszystko działo się tak szybko, że nie przywiązywałam do tego szczególnej uwagi. W środku odczuwałam jednak, że jest jakoś lepiej. Byłam w Częstochowie dokładnie 24 h, nawet nie było czasu na jakieś porządne jedzenie. Jadłam rzeczy, choć w małych ilościach, po których wiedziałam, że mój żołądek będzie cierpiał. Nic mi jednak nie dolegało. Fakt, że zostałam uzdrowiona fizycznie, dotarł do mnie dopiero po kilku dniach, a właściwie po mniej więcej 1,5 tygodnia miałam pewność. Będąc na Jasnej Górze, miałam tyle intencji… nawet nie pamiętam, czy wspomniałam o tej dolegliwości w modlitwie.
Wróciłam późno wieczorem do domu, po prawie 10 h w podróży, zmęczona jak pies. A moja mama przywitała mnie przy wejściu słowami, że tak pięknie wyglądam, że wróciłam jakaś odmieniona, że moje oczy są jakieś piękniejsze i że jakby zszedł ze mnie jakiś ciężar. Pomyślałam: „no jasne, po tak długiej podróży” i „mamy zawsze tak mówią”. :D W tym samym czasie mieliśmy gości na kilka dni i wiadomo, dużo dobrego jedzenia, które mi zwykle nie służyło. Kilka razy się skusiłam i również nic mi nie było. I tak jest do dzisiaj. :) Mogę jeść wszystko! Miałam robić badania, ale już nie muszę! Czy to nie jest niesamowite? Bóg jest taki dobry :) Dziękuję Mu za ten cud!
Monika 2014
Szczęść Boże Siostry i Bracia! Jestem Monika, mam 24 lata. Na pielgrzymce byłam po raz 3. Zostałam poproszona o napisanie świadectwa. Pierwsza myśl – hę? Przecież nie wydarzyło się nic spektakularnego, nie napiszę nic. Ale nasz Pan Bóg jak zwykle mnie uświadomił, że przychodzi w lekkim powiewie. Otworzył moje oczy na cuda, których dokonał w czasie tegorocznej pieszej pielgrzymki.
Kiedy dołączyłam na trasę – trzeciego dnia – znajomy brat zadał mi pytanie: „Czy siostrze ktoś kazał iść na tę pielgrzymkę? Dlaczego siostra jest taka zamknięta?” Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć…, że nie chciałam iść, ale Pan Bóg wręcz dobijał się, żebym poszła, i „na odczepnego” poszłam? W mojej głowie pojawiło się wtedy wiele pytań…, na które przyszła odpowiedź w puszczonej konferencji. Ten czas był zostawieniem bezpiecznych czterech kątów, wygodnego łóżka, prysznica itd. Wtedy zrozumiałam, jak bardzo jestem przywiązana do dóbr materialnych, jak przez to oddalam się od Boga, od mojego Pana i Zbawiciela. Na trasie były różne chwile, raz lepsze, raz gorsze. Nieraz pojawiał się nieuzasadniony bezsens. I któregoś wieczora totalnie miałam dość, wtedy otrzymałam wiadomość, że mój bliski kolega jest ciężko chory, tak więc to był dla mnie kolejny Boży znak na to, że mam iść i zanieść jego chorobę naszej Mamie i Królowej.
Cuda i łaski zostały mi ukazane już po pielgrzymce. Zacznę może od tego, co było bezpośrednim udziałem w pielgrzymce. Dzień, w którym mieliśmy Mszę Świętą z modlitwą o uzdrowienie. W dzień poprzedzający wiele myślałam o tym, żeby przystąpić do spowiedzi, mimo iż byłam tuż przed pielgrzymką, ale jak zwykle były obawy, znam wszystkich kapłanów, oni znają mnie. Tak więc pomodliłam się i poprosiłam o pomoc Ducha Świętego. Na drugi dzień pewien kapłan sam (oczywiście nie do końca sam, bo pod natchnieniem Ducha) skierował do mnie słowa, dzięki którym odważyłam się do niego podejść, poprosić o spowiedź i rozmowę. Był to owocny czas, co mnie później urzekło, to to, że po tym odcinku, po postoju obiadowym ruszyliśmy i zaczęło padać. Szłam i radowałam się tym! To był taki znak całkowitego oczyszczenia.
Zależało mi, by na wieczornej Mszy z modlitwą mieć całkowicie czyste serce. Na modlitwę poszłam z intencjami, które noszę od długiego czasu w sercu, ze wszystkimi osobami, które prosiły mnie o modlitwę i którym ją obiecałam, za rodzinę, za chorego chłopaka. Pan Bóg dotknął wielu serc, tak naprawdę podczas takich modlitw obdarza łaskami każdego jej uczestnika. Dotknął również mnie. Faktem jest, że podczas danego rozpoznania doświadczyłam w sercu ogromnego wzruszenia i radości, ale było też takie niedowierzanie. Zachowałam się jak niewierny Tomasz, nie uwierzę, póki nie zobaczę, nie doświadczę. Poprosiłam Boga o to, by potwierdził to uzdrowienie, i przestałam o tym myśleć.
Po powrocie do domu miałam sen. Śnił mi się papież Franciszek, tak jakby był samym Jezusem przechadzającym się między nami. We śnie byłam jak biblijna kobieta cierpiąca na krwotok, która wierzyła, że wystarczy, by dotknęła płaszcza Jezusa, a zostanie uzdrowiona. I ja tak uczyniłam. Wtedy papież Franciszek odwrócił się, spojrzał na mnie wzrokiem pełnym ciepła, radości i miłości, zapytał jak Jezus w Ewangelii – kto dotknął mojego płaszcza? Wystraszona spojrzałam na niego; on wiedział, że to ja. „Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź uzdrowiona ze swej dolegliwości”.
Od czasu tego snu faktycznie żyję bez tej dolegliwości, moje oczy i serce są czyste i tak też patrzą na mężczyzn. Kolejny cud to moi rodzice i moje relacje z nimi. Jakiś czas temu tata prawie umarł, jego serce wydolne było w 10% – leczenie, niemożność pracowania. Kilka dni temu otrzymałam telefon od taty, że dostał pozwolenie od lekarza – może wracać do pracy. Nie mógł wiedzieć, czy się za niego modliłam, czy nie… Nie mówiłam mu o tym. A on sam podziękował mi za modlitwę. Czy to nie cud? Dodam, że zaczynają się układać relacje z mamą, powoli zaczynamy rozmawiać, a nie tylko mówić do siebie. Dla mnie to wiele znaczy i wiem, że to tylko dzięki Bogu. Mogłabym pisać i pisać o tym, czego Pan Bóg dokonuje w moim życiu, jak uczy mnie kochać bliźniego i siebie. Może kiedyś wydam własną książkę ze świadectwami.
Za ten czas pielgrzymowania, za wszelkie otrzymane łaski – Chwała Panu!
Marta 2013
Czasem Pan Bóg bardzo chce, abyśmy czegoś doświadczyli, dlatego po cichu podsuwa nam pewne plany, a co za tym idzie także konkretnych ludzi oraz odpowiednią porę do ich realizacji.
O tym, że kiedykolwiek pójdę na pielgrzymkę, nigdy nie pomyślałabym! Namówiła mnie na nią przyjaciółka. A że jestem osobą uległą i lubiącą poznawać nowe otoczenia – bez problemu zgodziłam się. Zacznę od tego, jak wyglądała moja relacja z Panem Bogiem. Budowanie więzi Bóg–człowiek zaczyna się już w wieku przedszkolnym. Moi rodzice to kochani ludzie, jednak muszę zaliczyć ich do osób, które w Kościele katolickim postrzegane są jako „wierzący-niepraktykujący”. Pamiętam, że gdy byłam mała, to w każdą niedzielę byliśmy obecni w kościele, były bardzo ładne kazania, miły ksiądz – coś idealnego dla 7-letniego dziecka! Jednak po mojej pierwszej Komunii Świętej nasza rodzinna relacja z Bogiem osłabła. Na początku moja mama zrezygnowała z obecności na Mszy Świętej. Kiedyś o to nie pytałam, bo myślałam, że mama jest dorosła i ma prawo decydować o sobie. Teraz wiem, jaka jest tego przyczyna, i mimo początkowych trudności potrafię uszanować jej decyzję. Później tata także odseparował się od Kościoła. Było mi przykro, bo przecież to oni zasiali we mnie ziarno Pana Boga. Tak więc przez długi czas tylko ja z bratem co niedzielę biegliśmy do Jezusa. Jednak jakiś czas temu także i Adaś przestał regularnie ze mną chodzić do Kościoła. Jest teraz w wieku dojrzewania, więc poniekąd jestem w stanie to zrozumieć.
Przyznam, że gdy miałam 14 lat, też miałam problem, aby zaufać Panu Bogu. Buntowałam się, nie rozumiałam kazań, jednak zawsze jakaś siła wypychała mnie do Kościoła. Wcześniej wspomniałam, że Bóg podaje nam rękę w pewnych sytuacjach. Przed pielgrzymką miałam trudny czas. Druga klasa liceum – mnóstwo nauki, mało czasu dla siebie i dla przyjaciół, spory z rodzicami. Przestałam być obecna na Mszach, nie mogłam zmotywować się do wielu rzeczy. Ciągle byłam zmęczona. Nie mogłam znaleźć ani jednego światełka w tunelu, które pozwoliłoby mi wrócić do Pana Boga. Czułam wyrzuty sumienia, że znowu nie poszłam na Mszę, jednak próbowałam się usprawiedliwiać...
Po zakończeniu roku przyjaciółka zaproponowała mi pielgrzymkę. Od razu przyjęłam jej propozycję, wiedząc, że przecież moja kondycja nie jest najlepsza, ale pomyślałam, że to nie jest najważniejsze. To właśnie w zeszłe wakacje doświadczyłam obecności Jezusa. Jezusa, który zawsze ze mną był, jednak ja nie zawsze pozwalałam mu się zbliżyć. Było to w Niedośpielinie. Siedząc na podłodze, słuchając kazania, wszyscy mieliśmy łzy w oczach, na przemian poważne i roześmiane miny. Jednak w chwili, gdy ksiądz powiedział, że w naszych sercach TERAZ jest Pan Bóg – poczułam, jak jakiś lekki strumień powietrza wślizguje się do mojego ciała, było mi chłodno, i poczułam... ulgę! Po tak długim czasie wreszcie czułam, że mogę bez problemu zaufać Bogu, że On przecież jest dla mnie i ze mną. Nie umiem oddać na papierze wrażenia, którego mogłam doświadczyć, ale ono zmieniło moją relację z Jezusem. I bardzo życzę wszystkim, aby mogli doświadczyć Pana Boga. Do zobaczenia na trasie – Marta!
Barbara 2012
Z pamiętnika pielgrzyma... Mam na imię Basia, pielgrzymowałam po raz czwarty i raz jako pielgrzym duchowy. Mam 19 lat. ŚPP 2012 była dla mnie przełomowa – choć w sumie można powiedzieć, że każda pielgrzymka to jakiś przełom, jakiś nowy początek.
4 sierpnia nic nie zapowiadało zmian w moim życiu: bagaż został oddany, legitymacja pielgrzyma wisiała przy plecaku, śpiewnik czekał, gotowy do użycia. Pojawiła się radość, że za kilkanaście godzin wyruszymy. W nocy jak co roku budziłam się milion razy, błagając Boga, by czas płynął szybciej, i udało się: WYRUSZAMY!
Przemierzając poniekąd znajome już trasy, śpiewając piosenki, śmiejąc się do ludzi, przemierzałam samą siebie, swoją osobowość, można powiedzieć, że przeżywałam swoistego rodzaju kryzys duchowy. Przez pierwsze dni szłam... bo szłam, bo to lubiłam, bo było „fajnie”, bo tak trzeba, bo muszę... Wraz ze zmianą nastawienia dramatycznie zmieniała się pogoda, zrobiło się szaro, zimno, coraz częściej deszczowo, mniej więcej podobny stan panował w moim sercu. Mimo obecności ludzi i ciągłego zaangażowania na trasie zaczęła mi towarzyszyć samotność i strach. Cały czas dręczyły pytania: „po co to robisz”, „dokąd tak naprawdę zmierzasz”, nie znalazłam od razu odpowiedzi na te pytania. Starałam się coś zmieniać, ale wszystkie działania nie przynosiły skutku, a świat wymykał mi się z rąk.
Do momentu, kiedy w małym kościółku w Niedośpielinie pozwoliłam sobie na szczerą rozmowę z Bogiem, na łzy, na żal i prośbę o wybaczenie, na chwilę sam na sam z Najświętszym Sakramentem. I to właśnie sprawiło, że dwa ostatnie dni pielgrzymowania były niezwykłe, mimo że niełatwe, to jednak cudowne. Nie przeszkadzał deszcz ani zimno, serce otworzyło się bardziej na ludzi i okazało się, że świat nie jest taki zły. Nie była to zmiana o 180 stopni, ale faktycznie szukałam odpowiedzi na swoje egzystencjalne pytania. Dochodząc do tronu Jasnogórskiej Matki, czułam pewność dobrze podjętej decyzji, a także wdzięczność, że mimo fizycznych problemów dotarłam na miejsce. To właśnie był ten przełom, pielgrzymka przestała być spacerem z miłymi ludźmi i licznymi modlitwami, ale była walką z samym sobą, gruntownym poszukiwaniem Boga w życiu.
Wydaje mi się, że o to właśnie chodzi w pielgrzymowaniu. Nie żeby od początku iść z jakąś intencją i po prostu iść, ale by wyjść z domu z chęcią zmiany swojego życia, by zadać Bogu i sobie kilka kluczowych pytań i przez 10 dni poszukiwać na nie odpowiedzi. By stanąć przed Matką jako nowy człowiek ze łzami wdzięczności za uzyskane łaski, z motywacją do dalszych zmian. Bo pielgrzymka nie kończy się w Częstochowie, ona trwa przez całe życie.
Paulina 2011
Mam na imię Paulina, mam 20 lat, na pielgrzymce byłam 6 razy. Moja pierwsza pielgrzymka z 10 żółtą zmieniła moje życie. Namówiła mnie na nią moja przyjaciółka. Stwierdziłam, że nie mam nic lepszego do roboty, więc się zgodziłam. Był to czas, kiedy czułam się bardzo samotna. Szłam z motywacją, by poznać kogoś fajnego, kto mnie będzie rozumiał, dla kogo będę ważna.
Na początku nie mogłam się tam w ogóle odnaleźć. Śpiewanie pieśni religijnych wydawało mi się głupie, modlitwa była nudna, a na zwracanie się do obcych ludzi „bracie, siostro” długo nie mogłam się przestawić. Trzeciego dnia miałam kryzys. Wszystko mnie bolało, płakałam i byłam wściekła na wszystko i na wszystkich. Zadzwoniłam do mamy z wiadomością, że chcę wracać. Okazało się, że nie miał kto po mnie przyjechać, więc musiałam się przemęczyć do końca. Zaczęłam płakać jeszcze mocniej, z bezradności.
Następnego dnia wzięłam się w garść. Stwierdziłam, że jak włączę się w program pielgrzymki, zacznę słuchać, śpiewać, modlić się, to odwróci moją uwagę od bolących nóg. I wtedy się zaczęło... Słowa trafiały do mojego serca, modlitwa była zupełnie inna niż ta, którą do tej pory „klepałam”. Zaczęłam się modlić szczerze, z głębi serca. I wtedy właśnie poczułam Boga. Poczułam się kochana, akceptowana, chciana! Było to uczucie, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Byłam zafascynowana Bogiem! Przeżyłam swoje nawrócenie.
Po powrocie do domu, gdy emocje i fascynacja opadły, oczywiście nastał kryzys, tęsknota za pielgrzymką i ogromny smutek, że na co dzień nie jest tak jak na pielgrzymce. Długo się uczyłam, że wiara to nie tylko uczucia. Przez te kilka lat pomalutku sobie wzrastam i trwam przy Bogu. Gdyby nie pielgrzymka, moje życie wyglądałoby dzisiaj zupełnie inaczej... Teraz jestem szczęśliwa. Chciałam poznać kogoś, kto będzie moim przyjacielem. I poznałam! Jezus jest najlepszym Przyjacielem na świecie. Chwała Panu!
Kasia 2010
Mam na imię Kasia. Mam 17 lat. W pielgrzymce na Jasną Górę do tej pory uczestniczyłam tylko jeden raz. Mimo to był to bardzo owocny czas, który wiele zmienił w moim życiu. Mam nadzieję, że w przyszłości będę miała możliwość ponownego pielgrzymowania.
Do dołączenia do szeregów Świderskiej Pielgrzymki zachęcił mnie oraz moich przyjaciół jeden z księży, który dawniej przebywał w naszej parafii. Nigdy wcześniej nie braliśmy w czymś takim udziału, więc trochę się baliśmy. Mimo to postanowiliśmy na własnej skórze doświadczyć tego, o czym w tak wspaniały sposób opowiadali inni. Wybraliśmy się więc do Otwocka, by razem z innymi pielgrzymować do tronu Matki.
Początkowo czułam się bardzo zagubiona. Większość ludzi pielgrzymowała już po raz kolejny, więc byli oni bardziej zorientowani we wszystkich sprawach organizacyjnych. Na szczęście dzięki życzliwości nowo poznanych osób szybko udało mi się zaaklimatyzować. Dołączyłam do grupy muzycznej, co sprawiło mi ogromną radość. Niestety trzeciego dnia pielgrzymowania zaczęłam odczuwać trud wędrówki. Ciągłe upały, ból nóg dawały mi się we znaki. Chęć spotkania z Maryją oraz wsparcie otaczających mnie ludzi dało mi jednak siłę, by kroczyć dalej. Uczucia, jakie towarzyszy wejściu na Jasną Górę, nie da się opisać słowami, to trzeba przeżyć. Radość na spotkanie z Matką; ostatnie metry wędrówki, którym towarzyszy radosny śpiew; a potem pełna skupienia modlitwa przed obliczem Matki – to obrazy, które na zawsze pozostają w pamięci pielgrzymów. Później pojawia się uczucie smutku, ponieważ kończy się ten piękny czas pielgrzymowania. Jego owoce pozostają jednak na dłużej.
Czym jest więc dla mnie pielgrzymka? To 10 dni w zupełnie innym świecie; w świecie, który tworzą życzliwi i pomocni ludzie. To oderwanie się od rzeczywistości, od problemów, codzienności czy tzw. „wyścigu szczurów”. Pielgrzymka to czas, który pozwala nam z dystansem spojrzeć na nasze życie. Daje nam możliwość doświadczenia Pana Boga i jego troski o nas na każdym kroku naszego wędrowania. To okazja do poznania wspaniałych ludzi i nawiązania przyjaźni. Pielgrzymowanie uczy również odpowiedzialności, a także troski o drugiego człowieka. Dzisiaj mogę otwarcie powiedzieć, że czas wędrowania na Jasną Górę zmienił moje życie. Pozwolił mi spojrzeć inaczej na otaczającą mnie rzeczywistość. Dodatkowo dodał mi siły, by działać oraz by nie przejmować się tym, iż często osoby otwarcie wyznające swoją wiarę są wyśmiewane, uważane za gorsze. To, że podczas pielgrzymki poznałam innych młodych ludzi o podobnych wartościach, utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie jestem sama.
Od czasu pielgrzymki zaczęłam bardziej ufać Bogu i powierzać Mu ważne momenty mojego życia oraz trudne decyzje. Wiem, że On troszczy się o mnie i nieustannie mi pomaga. Pielgrzymka może naprawdę odmienić Twoje życie. To piękny czas. Jeżeli raz go przeżyjesz, już zawsze będziesz za nim tęsknił i nieustannie będziesz chciał do niego wracać.
„Nie umiem dziękować Ci, Panie, bo małe są moje słowa. Zechciej przyjąć moje milczenie i naucz mnie życiem dziękować.”
Dawid 2009
„Serce człowieka obmyśla drogę, lecz Pan utwierdza kroki” (Prz 16, 9)
Bardzo trudno jest pisać o pielgrzymowaniu w kilku zdaniach, bo wydaje mi się, że na ten temat można by zapisać niejeden zeszyt. Napiszę coś o swoim pielgrzymowaniu. Mam na imię Dawid, pielgrzymuję co roku, więc w tym roku była to moja 16 pielgrzymka. Pielgrzymuję z częścią mojej rodziny z 10 żółtą. Od dwóch lat jestem porządkowym grupy. Poprzez tę posługę doświadczam, jak trudne jest pielgrzymowanie dla normalnego pątnika, że pomimo swojego zmęczenia słuchają się próśb porządkowych i łączą się w tubach. Pielgrzymka jest dla mnie najważniejszym punktem całego roku.
Dla mnie pielgrzymka jest jedynym lekarstwem na wszystkie przeciwności życia, na wszystkie bóle i cierpienia. Na tym szlaku ładuje się akumulatory na dalszą drogę życia. Pielgrzymki do Częstochowy nie zamieniłbym nawet na bezpłatny wyjazd na Wyspy Kanaryjskie. Boga dostrzega się w oczach brata i siostry idącej obok, w kurzu i spiekocie dnia. W marszu towarzyszą nam wspaniali kapłani, klerycy, bracia zakonni i siostry zakonne dający z siebie wszystko, by nas ubogacić. Idzie wspaniała młodzież, uśmiechnięta, życzliwa dla starszych pielgrzymów, podająca im ręce w uścisku, pomaga w noszeniu bagażu. Dzięki pielgrzymce bardziej zaufałem Bogu. Zacząłem inaczej patrzeć na świat. Wszystkie swoje sprawy i problemy oddaję Jemu, wiedząc, że On je rozwiąże. Więcej czasu poświęcam modlitwie Liturgią Godzin, rozmowie z Bogiem i lekturze Pisma Św. Wiem, że On jest moim Przyjacielem, nie opuści mnie i pomoże w każdej trudnej sytuacji.
Również dzięki pielgrzymce poznałem wielu wspaniałych ludzi i kilku przyjaciół. Trzeba ufać Bogu, a nie sobie. On będzie twoim Przewodnikiem i Pomocą. Teraz już wiem, że choćbym bardzo się starał, bez Jego wsparcia nie dojdę na Jasną Górę.
Pielgrzymka była dla mnie mocnym doświadczeniem, doświadczeniem wspólnoty i pomocy drugiego człowieka, nade wszystko to niesamowity czas Bożego działania. Poznałem wielu wspaniałych ludzi, są to dla mnie takie „Boże znajomości”, które w przyszłości przyniosą, jak ufam, błogosławione owoce. Za ten trud i wszelkie dobro, jakiego doświadczyłem od Rodziny Rodzin MSF na Jasną Górę – CHWAŁA PANU!
Główny organizator pielgrzymkiks. Joachim Leszczyna MSF
Prowincjalny Referent Misyjny MSF
Przewodnik grupy Świętej Rodziny
ks. Artur Winiarek MSF
Mistrz Nowicjatu
Przewodnik grupy Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus
ks. Adam Gaca MSF
Duszpasterz młodzieży
Przewodnik grupy Matki Bożej z La Salette
ks. Łukasz Skołud MSF
Referent Powołaniowy MSF
Kierownik WPP
o. Dariusz Laskowski OSPPE
od 10 maja 2026
- Adres
- Piesza Pielgrzymka Świderska Misjonarzy Świętej Rodziny
ul. Kołłątaja 80/82
05-402 Otwock
- Organizator
- ks. Joachim Leszczyna MSF
Prowincjalny Referent Misyjny MSF
- E-mail
- pielgrzymkaswiderska@gmail.com
- Telefon
- 502 915 609
- Facebook
- Pielgrzymka Świderska MSF
- YouTube
- @PielgrzymkaSwiderskaMSF
Pielgrzymkę wspiera Fundacja Posłaniec.
Główny organizator pielgrzymki
ks. Joachim Leszczyna MSF
Prowincjalny Referent Misyjny MSF
Viceprzewodnik
Administrator medialny pielgrzymki
br. Dawid Jesiotr MSF
Prowadzi stronę internetową, Facebooka i kanał YouTube pielgrzymki. Autor logo i plakatów.
FacebookPielgrzymka Świderska MSFAktualności, zapowiedzi i relacje z trasy na żywo.
YouTube@PielgrzymkaSwiderskaMSFFilmy i playlisty z kolejnych pielgrzymek.
TikTok@pielgrzymkaswiderskaKrótkie filmy i chwile z pielgrzymiego szlaku.
Galerie zdjęćArchiwumZdjęcia z pielgrzymek i czuwań na Jasnej Górze.
Trasa pielgrzymkiPDF, Dysk GoogleMapa i plan dnia po dniu.
E-mailpielgrzymkaswiderska@gmail.comPytania do organizatora pielgrzymki.
